آویزووووووووووووووووووووون
و دردناکتر از این حادثه ها، درد جهلِ جهل ماست!
اینکه نمیدانیم و ... نمیدانیم که نمیدانیم!
و گاه نمیخواهیم که بدانیم.
و بهمین علّت قربانیان بیزخم و جراحتِ نبرد نرم میشویم و مسبّب خونهایی که واقعی ریخته میشوند و ما در آن شریکیم.
اگر حس میکنید که از این جنگ آسیبی به شما نمیرسد کاملا در اشتباه هستید. این جنگ نفر به نفر نیست و تمام جامعه یک کشور درگیر آن خواهند شد.
شما از آسیبهایی که میبینید هیچ دردی احساس نمیکنید. به تیم دشمن ملحق میشوید و حتی از ترکشهایی که به شما اصابت میکند ممکن است ابراز رضایت کنید، چرا که افکار شما دیگر دست خودتان نیست.
حتماً اطرافتان کسانی را دارید که دچار تزلزل در افکار و جهتهای خود شدهاند. پیشتر نسبت به خاک و وطن خود تعصب و حس وفاداری بیحدی داشتهاند. ولی امروز نسبت به اعتقادات و ساختار کشور خود تردید دارند و یا با بدبینی و ظن از آن حرف میزنند. این تغییر جریان تفکری ناگهانی نبوده است. اگر شما هم درگیر این تغییرات و تردیدها شدهاید مطمئن باشید گلوله ها و ترکشهای جنگ شناختی به شما و اطرافیانتان هم برخورد کرده است.
نخبگان، جامعه، اعتقادات و نگرش های مثبت نسبت به کشور همگی نشانه های اصلی برای اصابت گلوله های دشمن هستند. در واقع ادراک را از افراد میگیرند و آنها را دست آویز خود برای رسیدن به هدف میکنند، بدون اینکه خود وارد میدان شوند.
آنوقت ما با چشمان خود میبینیم که جامعه از جنگ و تبعات آن در رنج است، کشور در حال ناامن شدن است، ترور عمومیت بیشتری یافته...
و اما همچنان افکار در حال مدیریت شدن از سوی دشمن بوده و فرد را بسرعت از درون از بین میبرند.
و این همان جَهلِ جهل است ...
و تنها یک سؤال :
در پس این وقایع، چه امنیت، امتیاز، رشد و پیشرفتی درانتظارمان است که ارزش این را دارد که از تفکری حمایت کنیم که از اتاقزایمانِ داعش بیرون میآید؟
امان از جهلِ جهل ❗️
برچسب:
نویسنده: کارن عباسی